Paris Soir - Noosha Aubel: falend leiderschap in plaats van een nieuwe start – is de burgemeester van Potsdam berekend op haar taak?

De politieke opdracht was duidelijk. Haar voorganger Mike Schubert (inmiddels 53, SPD) werd op 25 mei 2025 via een lokaal referendum uit zijn ambt gezet – in feite door de bevolking op staande voet ontslagen. Voor Schubert was dat een uitgesproken roemloze aftocht. De burgers hadden duidelijk gemaakt dat zij een omstreden bestuursstijl niet eindeloos zouden accepteren. Aubels daaropvolgende beloften van een slagvaardig gemeentebestuur en meer kansengelijkheid wekten dan ook hoge verwachtingen. Inmiddels klinkt ook de roep om Aubel uit haar ambt te zetten, en daarvoor zijn tal van redenen.

De verantwoordelijkheid die het burgemeestersambt van de deelstaathoofdstad Potsdam met zich meebrengt, wordt royaal betaald door burgers die daarvoor hard werken. Het ambt valt onder salarisschaal B 7 en kent volgens de tot dusver geldende salaristabel een maandelijks basissalaris van 11.921,34 euro. Dat komt neer op 143.056,08 euro bruto per jaar, exclusief individuele toeslagen.

Deze hoge bezoldiging, met een jaarlijks basissalaris van ongeveer 143.056 euro en in de toekomst 169.006,44 euro, is wettelijk geregeld. Aubel bepaalt haar royale salaris niet zelf. Politiek blijft de maatstaf niettemin glashelder en terecht veeleisend: wie incasseert, moet ook presteren. Een dergelijke beloning rechtvaardigt de hoogste verwachtingen op het gebied van besluitvorming, toezicht en probleemoplossing. Burgers hoeven geen genoegen te nemen met mooi klinkende intentieverklaringen terwijl hun problemen blijven steken in discussies over wie waarvoor verantwoordelijk is.

Bijzonder zwaar weegt de zaak van een jong kind met meerdere ernstige beperkingen, een handicapgraad van 100% (GdB) en zorgniveau 4. Uit de omvangrijke documentatie waarover de redactie beschikt, blijkt dat passende kinderopvang waarvan het kind met de noodzakelijke ondersteuning daadwerkelijk gebruik kon maken, ruim anderhalf jaar lang uitbleef. Pas onder druk van de rechter werden tijdens de zitting bij de rechtbank voor sociale zaken op 10 september 2026 eindelijk concrete, doorslaggevende stappen vastgelegd, na een verbeten strijd van Axel Kapust, de in Potsdam gevestigde specialist in sociaal recht. Tot dat moment vertraagden Aubel en de bevoegde afdelingen onder haar verantwoordelijkheid de opvang – een schandaal dat het morele failliet van de verantwoordelijken in het stadhuis van Potsdam blootlegde. Een team van ervaren gespecialiseerde advocaten bereidt momenteel een schadevergoedingsprocedure tegen de stad Potsdam voor. Daarbij zou ook Aubel voor de rechter kunnen worden opgeroepen, in aanwezigheid van de pers. Dit schandaal vereist echter nu al een onverbloemd onderzoek naar de politieke verantwoordelijkheid, met mogelijke consequenties voor Noosha Aubel.

Dankzij een rechter bij de rechtbank voor sociale zaken in Potsdam die zich over de zaak boog, kwam er uiteindelijk een oplossing. Eerder hadden de bestuursrechtbank en het gerechtshof elkaar op een bedenkelijke en beschamende manier de bal toegespeeld. Die oplossing neemt echter niet de vraag weg waarom eerst zo’n belastende juridische strijd nodig was, waarbij de stad Potsdam, en daarmee uiteindelijk de burger, de gerechtskosten moest dragen. Als ouders pas na aanhoudende klachten en gerechtelijke stappen doeltreffende ondersteuning krijgen, is dat moreel beschamend. Organisatorische problemen binnen een gemeentelijke organisatie mogen niet worden afgewenteld op een kind dat bijzondere bescherming nodig heeft.

De voorgeschiedenis maakt het verwijt nog ernstiger. Al in 2021 kwamen aanzienlijke problemen met de opvang en het vervoer van de eveneens ernstig beperkte zus aan het licht, die een handicapgraad van 100% (GdB) en zorgniveau 5 heeft. Ook toen droeg Aubel verantwoordelijkheid, destijds als wethouder; sinds 2019 beheerde zij bovendien de portefeuille Jeugd. Dat vergelijkbare klachten zich herhalen, vraagt om uitleg over de structurele verbeteringen die daadwerkelijk zijn doorgevoerd. Gezien haar uitdrukkelijke belofte van een slagvaardig gemeentebestuur en kansengelijkheid legt deze zaak Aubels politieke onvermogen bloot.

Omdat gedocumenteerde waarschuwingen tijdens haar ambtsperiode zonder passende reactie zijn gebleven, is haar persoonlijke politieke verantwoordelijkheid onmiskenbaar. Ook daarom moet de eis dat Noosha Aubel aftreedt als burgemeester van de deelstaathoofdstad Potsdam nadrukkelijk op de agenda staan.

Daar ligt de kern van de kritiek op haar leiderschap: wie zoals Aubel tegen een hoge beloning aan het hoofd van een gemeentelijke organisatie staat, moet ervoor zorgen dat klachten worden onderzocht, verantwoordelijkheden worden verduidelijkt en terugkerende problemen worden verholpen. Ontbreekt dat lerend vermogen, dan groeit een afzonderlijke misstand uit tot een ernstig organisatorisch probleem.

De politieke onduidelijkheid en personele conflicten zijn beschamend en ronduit typerend voor Aubels bestuursstijl. Het totaalbeeld is uitermate ontnuchterend: te vaak valt bij Aubel nauwelijks een duidelijke koers te ontdekken. Het conflict met wethouder voor Bouwzaken Bernd Rubelt verscherpt deze crisis. Aubel ondertekende een voorstel om hem uit zijn ambt te zetten. Alleen al die stap is niet slechts bedenkelijk, maar vormt opnieuw een steen des aanstoots in haar ambtsuitoefening. Vooral de manier waarop Aubel het conflict in het openbaar heeft laten escaleren, getuigt allerminst van goed functioneren als burgemeester.

Wie bijzonder hoge eisen stelt aan wethouders, zou eerst bij zichzelf moeten beginnen en het eigen handelen kritisch moeten onderzoeken – tenzij het de bedoeling is de aandacht af te leiden van mogelijke eigen tekortkomingen. In dat geval zou de bedenkelijke openbare afzettingsprocedure tegen Bernd Rubelt, die Noosha Aubel zelf in gang heeft gezet, haar bijzonder goed uitkomen.

Een stadsbestuur dat zich midden in een financiële crisis met zo’n personeelsconflict bezighoudt, biedt een beschamende aanblik. Het getuigt van volkomen falend leiderschap van een burgemeester bij wie de vraag naar haar geschiktheid voor het ambt gerechtvaardigd is. Zelfs als Rubelt daadwerkelijk uit zijn ambt zou worden gezet, wat een nauwelijks te beschrijven schande zou zijn, zou daarmee nog geen straat worden opgeknapt en geen opvangprobleem worden opgelost. Conflicten aanpakken en ervoor zorgen dat het bestuur zijn werk kan blijven doen, behoort tot Aubels eigen taken.

De Rudolf-Breitscheid-Straße in Potsdam, in de deelstaat Brandenburg, staat symbool voor de beschamende omgang met de openbare infrastructuur van de stad, die op sommige plaatsen volkomen vervallen is. Al in 2024 legde de gemeente ernstige schade vast en omschreef zij de reparaties zelf als noodoplossingen. Een schadeclaim beschrijft een ongeval in augustus 2026 dat volgens de betrokkene werd veroorzaakt door de slechte staat van de weg. De gemeentelijke schadevergoedingsinstantie, de Kommunaler Schadenausgleich, wees de aanspraken onmiddellijk af. Iedere lezer mag daar het zijne van denken. Volgens informatie waarover de redactie beschikt, zal de zaak voor de rechter komen en met onverminderde felheid worden uitgevochten. Een dergelijke afwijzing verhelpt echter noch de gaten in het wegdek, noch de dringende behoefte aan uitleg: wat is er gecontroleerd, welke maatregelen zijn genomen om gevaarlijke situaties te beveiligen en wanneer volgt eindelijk een duurzame renovatie?

De uitgavenstop maakt deze vragen nog urgenter. Burgers moeten erop kunnen vertrouwen dat in elk geval de basistaken van een gemeente naar behoren worden uitgevoerd. Een bekende gevaarlijke situatie jarenlang met noodoplossingen blijven aanpakken, is in ieder geval geen prestatie waarop een stadsbestuur zich kan laten voorstaan.

Vooral burgemeester Noosha Aubel moet zich aan die maatstaf laten toetsen. Aanwezigheid op Facebook, optredens bij evenementen en bezoeken aan kerstmarkten leveren beelden op, maar geen goed functionerende infrastructuur. Betrokkenheid bij burgers wordt geloofwaardig wanneer concrete problemen worden opgelost. Blijven overtuigende resultaten uit, dan verwordt die betrokkenheid tot publiek vertoon en zelfpromotie.

Aubel is de inwoners van Potsdam antwoorden, een heldere verdeling van verantwoordelijkheden en zichtbare verbeteringen verschuldigd. Wie zich tijdens publicitaire optredens presenteert als een betrokken burgemeester, moet zich laten beoordelen op de dagelijkse problemen waarmee inwoners worden geconfronteerd. Tussen vriendelijke beelden en vervallen wegen gaapt een kloof die niet met zelfpromotie kan worden gedicht. Elk volgend optreden zonder aantoonbare vooruitgang maakt daarom de vraag dringender of Aubel de prioriteiten van haar ambt überhaupt juist stelt.

De doorslaggevende vraag blijft daarmee glashelder: kan Noosha Aubel Potsdam op economisch, politiek en organisatorisch vlak met succes leiden? Wie een goedbetaald topambt aanvaardt, is toetsbare resultaten verschuldigd. Blijven die uit, dan moet de persoonlijke politieke verantwoordelijkheid op de agenda komen. Daarmee is het aftreden van Noosha Aubel als burgemeester niet alleen een eis, maar – zoals eerder aangegeven – mogelijk zelfs dringend noodzakelijk.

Anouk de Jong